Bir Garip İş Görüşmesi
Üniversiteden mezun olduktan hemen sonra herkes gibi ben de hemen iş ilanlarında şansımı denedim. İlk gittiğim iş görüşmesi benim için hayatta dönüm noktası oldu. Görüşme öncesinde hiçbir hazırlık yapmamıştım, o zamanlar hazırlığın ne demek olduğunu bile bilmiyordum, açıkçası işe alım görüşmesinin ne olduğundan haberim yoktu. İnsan kaynakları elemanı bana bir form doldurttu ve sonra mülakata aldı. Sanırım sorduğu ikinci soruydu, “5 sene sonra kendinizi nerede görüyorsunuz ?”. Büyük ihtimalle dönemin insan kaynakları modası o soruyu sormasını gerektirdiği için sormuştu. Fakat benim için büyük bir şok oldu çünkü bu soruya verecek bir cevabım yoktu. O kadar afalladım ki mülakatın sonrasını hatırlamıyorum. İlk görüşme olmasının verdiği heyecan da basınca bir sonra hatırladığım şey, firmanın dışında sokakta yürüyor olduğumdu. Babam telefon edip görüşmenin nasıl geçtiğini sorunca, adamlar çok gıcıktı, zaten askerliğini yapmış adam arıyorlarmış gibi bir cevap verdim.O an, o ana kadar yaşadığım en önemli andı. 23 senedir yaşıyorum ve bırak 5 seneyi, önümüzdeki sene nerede olmak istediğimi bilmiyorum. İlk tepkim, bu sorunun çok anlamsız ve komik olduğu, dünyanın ahmaklarla dolu olduğu gibi düşüncelerdi.
Beni asıl allak bullak eden ise, üniversitedeyken oldukça sessizleşen içimdeki ses’in birden bağırmaya başlamasıydı. Hayatta bir amacın yok, hedefin yok, ne istediğini bilmiyorsun, daha en başta iş tanımını sevmediğin halde yine de görüşmeye buraya geldin. O zamanlar hala sigara içiyordum, ve sigarayı yaktığım anda ses azalarak kayboldu. Aman canım bana iş mi yok, bir dahaki sefere mülakat teknikleri çalışayım bari…
Şimdi dönüp baktığımda, o gün benim için farkına varma anı olabilirmiş ama sadece gözümü hafifçe aralayabilmişim. Yine de hiç yoktan iyidir. Eğer sen de benzer tecrübeler yaşadıysan olaya iyi yönden bak ve suçlamalara geçmeden önce düşün, gerçekten düşün. Belki de şu anda olumsuz olarak algıladığın olayı daha iyi irdelersen daha önce farkına varmadığın bir çok yönünü ve isteğini keşfedebilirsin.
Gerçekten çok acayip bir soru.. 5 sene sonra nerde görüyorsunuz?
Özel sektör..Bugün var yarın yok..Herşey bi krize bakar..Fazla uçmamak lazım..Entellktüel olma adına böyle garip sorularla vakit kaybetmeyelim. Bana işin içeriğini, neyin nasıl yapılması gerektiğini ve haklarımı söyleyin..Gerisi teferruattır. Bırakalım da 5 yıl sonrasını sizin gibi enteller düşünsün
çok mu kaba oldu
))
Ama bence gerçekten çok saçma bir soru. Şirketine göre değişir ..Ama bence bu soruyu sormayı hak eden TR’de çok az sayıda şirket var.
Offfff offf çekiyorum içimden şimdi…Çünkü ne istediğini bilen ben artık nereden başlasam der oldu.Şu sıralar iş arıyorum.Ve inanın şirketlerin hedeflere önem verdiklerine hiç de inanmıyorum.Onların tek baktığı tecrübe!!!Anlamadığım; adamlar tecrübeli olunca işlerini çok mu severek yapıyorlar anlamına geliyor.İşte buna inanmışlar.Oysa ki o kadar çok insan var ki yaptığı işi sevmeyen.İşte bir kere başlayıvermişler.Oysa ne istediğini bilen insanlara fırsat verilse; inanın verimlilik o kadar artacak ki!Etraf yüzü gülen insanlarla dolup taşacak.Keşke benim kadar herkes inansa bu düşünceye.Sayın CEO Steve Jobs diyor ya: ‘İçinizdeki sesi dinleyin;o sizi yarı yolda bırakmaz’ diye.Bende çok inanıyordum; şu anda da inanmalı mıyım bilemiyorum.
Çağdaş Bey ;
inanın tavsiyelerinize ihtiyacım var…Şimdiden teşekkür ediyorum.
ben bu soruyu bir adaya sorsam (hernekadar insan kaynakları branşında çalışmasamda)bugün yaptıklarının yada yapmak istediklerinin gelecekte olmak istediği yere nasıl bir katkı sağlayacağını öğrenmek isterdim.
amacı para kazanmak hayatını idame ettirmek yada vakit geçirmek mi yoksa idealleri / hedefleri uğruna mı mücadele ediyor…
sevgilerimle.
Düşünüyorum….o kadar çok düşünüyorum ki ama kafamdaki soruların cevapları bende değil. Cevap verecek kişi ben değilim. Bir haftadır bir şeyler yazacağım bir yer arıyordum burayı buldum çok mutluyum:) İnsan yazdıkça hafifliyor sanki kelimeleri sırtlanmışım da teker teker bırakıyorum. Ben de yeni mezunken ürküyordum bir çok şeyden. İlk iş görüşmemde çok da heyecanlıydım. Adı üstünde ilk ve çok istiyorsun. Ben evimde bir akşam vakti internetle yapmıştım görüşmemi ve onun da büyük etkisi vardı bu heyecanımda. Daha sonraki yazışmalar sonunda “Eğer yazındaki gibi kendine güveniyor olsaydın şimdi bu görüşmeyi yapmıyor olurduk.” gibi bir cevap aldım. Düşünmeye başladım.İstemediği şeyler için insan heyecan duymuyor mesela bunu öğrendim.Şimdi olsa bu cevabı verebilirdim. Heyecanımın sebebi o insan kaynakları görevlisinin söylediği gibi işten korkmam değildi çünkü. Bence işverenler heyecanın sebebini sorsunlar. Sebep ne? Görüşmenin olumsuz geçeceği korkusu mu? Yanlış şeyler söyleme korkusu mu? Kişinin yetersiz olduğunu düşünüyor olması mı? Bu işi gerçekten çok istiyor olması mı?…Bence güzel bir soru olur ve bir çok şeyi de belirler. Bunun haricinde iş görüşmelerim olmadı ne yazık ki(yani ben onlara iş görüşmesi demiyorum) netten araştırıyorum hani bir gün olur da böyle sorularla karşılaşırsam ne söylerim diye. 5 yıl önce şu an bulunduğum noktada olacağım aklıma gelmezdi. Hayallerim vardı(hala var ayrı konu)ve okul bitince kısa bir süre sonra işe gireceğimi düşünüyordum. Yüksek gelirli güzel bir iş olmasına gerek yok herhangi bir iş, yeterki ciddi bir firma olsun insan kendisini bir şekilde gösterir diye düşünüyordum. Öyle olmadı tabi. Okul biteli çok oldu ve ben hala işsizim. Bu zaman zarfında yaratıcılığım gelişti.”Boş zamanınızı nasıl değerlendirirsiniz?” sorusuna vereceğim çok cevabım oldu böylece. Yaratıcı olmam işime yarar mı?…belki bir gün yarar. Belki bir gün keşfedilirim:) soruya dönersem bu ve buna benzer bir çok soru bana çok saçma geliyor. “Hedefiniz var mı?” Sorusu bence daha mantıklı. 5 yıl sonra insan kendini nerde görürse görsün o gördüğü noktada olamayabiliyor.
Bir de “kendine güven” konusu var. Ben kendime çok güveniyorum bu da benim hiç işime yaramadı bugüne kadar:) Evet çok gerekli bir şey bunu inkar edemem ama insanın kendine güvenmesinden daha önemli bir şey var o da karşıdakinin size güvenmesi. Kendime güveniyorum ama bu güvenimi karşımdakine yansıtabileceğim iş görüşmelerim olmadı. Kendine güven çok önemlidir ama bu yeterli değildir.