Özgelişim yolculuğum temel olarak üç şekilde sürüyor;

A) Beni engelleyen (daha sert tabirle zayıf veya olumsuz) yönlerime odaklanıp bunları daha iyi, ayağıma dolanmayacak seviyeye çekmeye çalışıyorum. Örneğin insanların sözünü çok kesiyorum ve bu karşımdakileri zaman zaman rahatsız ediyor, ben de bunu azaltmaya, daha çok dinlemeye çaba harcıyorum. Çünkü bu huyum, karşımdakinden gelebilecek değerli fikirleri almamı engelleyebiliyor.

B) İyi olduğum konularda daha da iyi, en iyi olmak için çalışıyorum. BeyazTavsan.com’u açmadan önce de yazmak ve paylaşmak konusunda iyiydim fakat bu adımı attıktan sonra her iki konuda da giderek daha iyiye gidiyorum ve benim ayırt edici bir özelliğim haline geliyor. Herkes araba kullanabilir ama en iyi şoföre artık şoför değil F1 pilotu denir. Ben daha F1 pilotu olmasam da, her gün biraz daha hızlanıyorum.

C) İyi veya kötü hiç fark etmediğim yönlerimi keşfederek yeni bir şeylere atılıyorum. Bir süre önce katıldığım iletişim/konuşmayla ilgili bir seminerde, sırayla tüm katılımcılara kısa birer konuşma yaptırılıp videoya çekildi. Bunları izlerken; konuşmam sırasında kollarımı çok fazla kavuşturduğumu ve ses tonunum çok monoton olduğunu fark ettim. Al sana yepyeni bir gelişim mecrası. Kolları kavuşturmanın nesi kötü dersen, karşıdakine “ben anlatayım, sen dinle, soru da sorma” mesajı veriyormuş beden dilim

Bütün bunların da asıl dayanağı, önceki yazıda yazdığım konu, özbilinçtir. Öncelikle nelerde çok iyi, nelerde daha kısıtlı olduğumu iyice anlamam ve de farkında olmadığım yönlerimin farkına varmam gerekir. Elementer karakter tahlili bana bu konuda yardımcı olan araçlardan sadece birisi.

Kendine cesurca bak

Yukarıda hep “ben, ben” diye anlatırken amacım kendimi övmek veya tatmin etmek değil, aşağıda okuyacaklarına seni hazırlamaktı Çünkü az sonra senin hakkında atıp tutmaya başlayacağım, ne demişler iğneyi kendine…

Sonuçta hepimiz insanız ve çoğumuz kendimize gelen övgüleri süper bir hızla alıp içselleştirirken, bizi engelleyen (kötü demek istemiyorum) yönlerimiz önümüze sunulunca çocukların karnabahara verdikleri tepkiyi veriyoruz. Ama karnabahar aslında faydalı bir sebzedir, tadına bir bakmak gerekir.

Evet bu çok kolay değil, karanlık taraflarınla, bastırdığın duygularla yüzleşmen gerekecek. Ben de kendi adıma da bu olaya tamamen açık ve engelsiz şekilde bakabildiğimi söyleyemem. Fakat önemli olan bilinçli olarak kabullenmek ve başlamaktır. Hiç unutmaman gereken bir şey var: Mükemmel değilsin, kimse değil. Ve mükemmel olmayan her şey gelişebilir.

Dünyanın en kaslı, en atletik insanı ol, eğer ayakların prangalıysa hiçbir yere zıplayamazsın. Bu durumda yapman gereken daha çok çalışmak değil, prangayı çözmektir.

Böyle olduğu halde, konu geliştirmemiz gereken yanlarımıza gelince, onları kabullenmeyi bırakın, görmekte bile zorlanırız. “Neee ? Ben mi bencilim ?”, “Çok mu sinirliyim ? Sinirlendiriyorlar adamı canım ben naapiim!” deyiverir savunma mekanizmalarımız. Egomuz kendini korumaya çalışıp etrafımıza kalın kalın koruma duvarlarını örüverir. Bu duvar nazik egomuzu dışarıdan korurken, gelişimin önüne de set çeker aslında.

Yani…

Kitapçıkta her element için hazırlanmış dört bölüm var; kişilik özellikleri, gelişim potansiyelleri, tavsiyeler ve o elemente nasıl davranılabilir kısmı.

Yani demek istediğim, o kitapçıkta kişilik özelliklerinde ve tavsiyelerde sana uyan maddeler olduğu gibi, gelişim potansiyellerinde yazanlarda da sana uyan birçok madde var.

Bunları ne kadar çabuk tartıp, doğruluğunu inceleyip, üzerinde çalışmaya başlarsan; ayağındaki prangaları da o kadar çabuk çözmeye başlayıp, o kadar yükseğe sıçrayabilirsin

İlim ilim bilmektir / İlim kendin bilmektir
Sen kendini bilmezsin / Ya nice okumaktır - Yunus Emre (tamamı)

İstatistiklere bakınca elementer karakter tahliline bir hafta içerisinde yüzlerce kişi göz atmış. Yazıya yapılan yorumlardan ve bana gelen e-postalardan aldığım geri bildirim gerçekten olumlu. Genelde herkes testin doğru çıktığını, yorumların kendisiyle örtüştüğünü söylemiş.

Kendi bloğu da olan bir okuyucum ise, bu yazıya da başlık olan soruyu sormuş, karakter tahlili ne işe yarar diye.

Şahane bir soru. Gerçekten de ne işe yarar bu kişilik testleri, karakter tahlilleri? Eğer şirketine eleman alacaksan sorunun cevabı açık aslında. Karşındaki o işe uygun mu değil mi anlamak için yardımcı olacaktır, tabi aday samimi ve dürüst cevaplar veriyorsa

Peki, kendi kendimize böyle bir kişilik testi yapmak ne işe yarar?

Bunu cevaplamak için, biraz daha derine inmemiz gerekiyor:

Doğuştan gelen veya çocuklukta şekillenmiş bazı yeteneklere sahipsin. Belki müzik kulağın çok iyi ya da gördüğünü unutmuyorsun veya bir kez tadına bakıp yemekte hangi baharatlar var anlayabiliyorsun.

Bunlara ek olarak hayatın boyunca edindiğin becerilerin var; araba sürmek, okumak-yazmak, masa tenisi oynamak veya tarla sürmek gibi.

Ve korkuların, hayallerin, düşlerin, cesaretin, sabrın, sevgin, öfken, nefretin, ses rengin, mimiklerin, umudun, onurun, davranışların, tarzın var. Bunların hepsi senin karakterini, kişiliğini, yani özünü oluşturur.

Bütün bunların içerisinde de bildiklerin ve bilmediklerin var. Kendini ne kadar iyi tanırsan, kendini ne kadar iyi tanırsan; gelişime açık yönlerini ve güçlü olduğun noktalarını o kadar iyi bilirsin.

Bilmediğin bir şeyi geliştiremezsin.

Bu yüzden, gelişimin birinci basamağı farkındalıktır, özbilinçtir

Ve karakter tahlili de özbilincini artırmanın yollarından birisidir.

Fakat doğru kullanıldığında… (devamı gelecek)

Çok önemli bir nokta: önce testi doldurmak, sonra anahtarı kullanmak ve en son da kitapçığı okuman gerekiyor. Böylece anahtar ve kitapçıkta yazılanlardan etkilenmeden testi cevaplamış olacaksın.

Test, Anahtar ve Kitapçık olarak 3 dosya bir arada :

Elementer Karakter Testini ZIPlenmiş halde indirmek için buraya tıkla

Eğer dosyaları ayrı ayrı görmek ve indirmek istersen:

1-Elementer karakter testi.pdf
2-Degerlendirme anahtari.pdf (dikkat: üstteki testi bitirmeden burayı açmaman daha iyi olur)
3-Elementer karakter tahlil kitapcigi.pdf

Bu yazı yorumlara açık olacak. Test hakkında sormak istediğin her şeyi sorabilirsin, istersen kendi sonuçlarını paylaşabilirsin. Gelecek yazılarda karakter tahlilleri ve kişilikler üzerine daha da çok konuşacağız.

Medyaya çok fazla yansımadığı için haberiniz olmayabilir ama dört gün önce gerçekleşen şu olay sanırım normal bir insanı şoke etmeye yeter, aynen aktarıyorum:

24.10.08 tarihinde, Burac ada cumhuriyeti’ne (Republic of Burraja Isles- RBI) Türkiye’den tüm giriş çıkışlar durduruldu. Burac’a gelen ve giden telefon dahil tüm haberleşme engellenmeye başlandı. Bu gelişmeler olurken ülkeye kaçak yollardan girişi sağlayan turizm şirketlerinin (halk arasında tünel şirketler) türemeye başladığı bildirildi. Yine aynı şekilde sahte pasaport ile Türkiye’den Burac’a seyahatlerin de arttığı açıklandı. Yasaklama kararının gerekçesi olarak ise adadaki birkaç yüz evde kaçak Lig TV seyrettiği ve birkaç kafede de halka açık kaçak Dijitürk yayını yapılması gösterildi.

Hayır, böyle bir olay yaşanmadı. Fakat bu olayın çok daha vahimi sanal dünyada, internette, çok daha sert bir şekilde yaşandı. Tüm dünyada milyonlarca kullanıcısı olan blogger.com platformu, isteyen herkese ücretsiz ve kolayca site (blog) yaratmalarını sağlayan Google’ın sahip olduğu bir platform. Yani internet tarayıcına blogger.com yazdıktan sonra sen de BeyazTavsan vari bir bloga ücretsiz ve kolayca (bilgisayardan hiç anlamıyor da olsan) sahip olabilirsin..olabilirdin.

Detaylarını burada bulabileceğin kapatma gerekçesinin özeti ise şu: blogger.com’da açılan sitelerden bazılarında şifresiz Digiturk yayını yapılıyormuş. Bu sebeple de çözüm olarak BÜTÜN sitelerin kapatılmasına karar verilmiş.

BeyazTavsan’ı ilk kurduğumda blogger.com üzerindeydi. Daha sonra noolur noolmaz, ben en iyisi kendi alanımı satın alayım deyip Türkiye’de bir şirketten alan almıştım. Eğer o zaman o kararı vermemiş olsaydım, BeyazTavsan.com üç gün önce aniden kapanacaktı ve hiçbir şekilde haber verme yada alma şansım olmayacaktı. Hani o kadar da abartmak istemiyorum ama evlat acısı gibi koyardı herhalde, sinirden kudururdum.

Şu anda Türkiye’de onbinlerce blog yazarı ve yüz binlerce okuyucu sanırım aynı durumdadır. Aylardır ve belki de yıllardır yazıp çizdikleri, paylaştıkları her şey, bir sonraki karara kadar YOK. Tabi insanlar çoktan değişik yöntemlerle yasaklanan sitelerine girmeye başladı fakat özellikle okurların çoğu bunu yapacak teknik bilgiye sahip değil.

Tabi burada asıl sorun Digiturk’ün avukatlarında değil, adam sonuçta işini yapıyor, kaçak yayınları engellemeye çalışıyor. Asıl sorun belki de internetin ne olduğundan, nasıl çalıştığından çok da haberi olmayanların, interneti düzenlemek için yasa yapmalarından ileri geliyor. Pire için yorgan yaktırıyor bu yasalar da. Tabi burada blogcular bireysel, güçsüz. Aynı şey “daha güçlü” birilerinin başımna gelseydi, örneğin bir yerel TV kanalında kaçak maç yayınlandı diye Türksat uydusundaki tüm kanallar kapatılsaydı ne olurdu ? Bu soruyu sormak bile abes, çünkü böyle bir şey olamaz dostlarım.

Ey sevdiği bloglarına ulaşamayan blog okuru, yapacak iş bulamazsan eve bir Digiturk taktır da eğlen!

Ey gözü gibi baktığı bloguna ulaşamayan blog yazarı, aç Lig TV’yi de sinirin geçsin.

İnsanların haklarını ve özgürlüklerini bu kadar kolay engellenebilmesi hepimizi harekete geçirmeli…meli…meli…meli.

Konuyla ilgili “hala girilebilen” bloglarda çıkan bazı yazılar:

hulyakonar.com

zehirliorumcek.net

bloghareketgunu.com

serbestyazarlar.com

Can sıkıntını aman böyle geçirmeye kalkma (foto: Cinnamon)

Zorla Güzellik Olur mu?

Eskiden her şey daha kolaymış. İstenmeyen şeylere yasak koy, yapan olursa ver odunu beline. Adamı üç kuruşa işe al, dök önüne saçma sapan işleri, yapmazsa işten atılırım korkusuyla çalışsın. Öğrenciyi oturt sıraya, dök önüne kitapları, yığ tepesine ödevleri, çalışmazsa da zaten evde ana baba hazır bekliyor, olmadı çek kulağını. Kimseye sorma ne istediğini, nerde boşluk varsa önüne geleni yerleştir oraya. Biri de arada çıkıp ‘ya benim çok canım sıkılıyor’ derse de ‘Sıkı can iyidir, zor çıkar’ deriz biter gider.

Ama şimdi öyle mi ya? Hele bir ver odunu bak herkes nasıl yaygara yapıyor, daha sessiz bir şeyler kullanmak lazım, ne bileyim para cezası falan Yok öyle anlamsız işleri yığmak bütün çalışanlarımıza, çünkü her iş anlamlıdır, önemli olan inandırmak. Öğrenciyi öyle bir korkutmalı ki gelecek kaygısıyla, ana babaya bile gerek kalmamalı. Hatta ana baba da sopa atmasın, para saçsın ‘eğitim kurumlarına’. Herkese sormalı ne istediğini, sonra da nerede boşluk bulursak önüne geleni oraya yerleştirmeli. Biri de arada çıkıp ‘ya benim canım çok sıkılıyor’ derse de ‘al sana bilgisayar oyunu, al sana cep telefonu, al sana dizi, al sana internet, al sana messenger’ demeli.

Ne değişti?

Hiçbir şey.

Ne zamandan beri değişmiyor hiçbir şey?

MÖ… (artık yüz mü olur bin mi olur bilmiyorum)

Bazı atasözlerini yanlış anlıyoruz. Mesela ‘Zorla güzellik olmaz’. Zorla güzellik olmuyorsa, o piramitler nasıl oldu diye sorarlar adama. Kırbaç yiyen mısırlı köleler komple mazoşist değilse, ‘lütfen bize iki kırbaç daha vurun ne isterseniz yaparız, sırtımızda taş bile taşırız’ demediyse, o zaman adamlar zorla koskoca imparatorluk kurmuş demektir. Zorla güzellik olmasaydı, zaten zor diye bir şey de olmazdı. Hem kasayım zorlayayım, hem de garabet şeyler ortaya çıksın diye kimse uğraşmazdı.

Zorla imparatorluk kurulduysa, her şey de yapılır. Zorla olmayacak tek şey ise zorlanan insana gelecek olan güzelliktir. Tekerleme gibi oldu farkındayım ama demek istediğim şu: Bir işi yapmaya zorlanan kişi, o işi fevkalade güzel yapabilir. Ama yaptığı iş kendisine zararlı olur, çirkin olur, dışarıya fayda sağlarken kendisine zarar verir.

İmdat!

Bir işe zorlandığım zaman, işi sevmeme derecesine bağlı olarak öfke-kızgınlık-can sıkıntısı arasından bir şeyler hissederim. Mısırda köle olsam sanırım öfkeden aşağı düşmezdim. Evrak bürosunda memur olsam da can sıkıntısından yukarı çıkmazdım.

Can sıkıntın kronik bir hal almadıysa ve arada sırada duruma bağlı olarak ortaya çıkıyorsa aslında gayet iyi yoldasın. Hayat bu, herkese olur. Bu duygu ortaya çıktığında ilk adım olarak sebebini anlamaya çalışmak gerekir. Eğer sebep istemediğim bir işi yapmak zorunda olmam ise aşağıdakiler bana hep yardımcı olmuştur:

1. Ne yapmam gerekiyor ?
2. Bu işin mutlaka yapılması gerekiyor mu?
3. Şu anda yapılması gerekiyor mu?
4. Benim mi yapmam gerekiyor?
5. Ne seviyede yapmam gerekiyor?

Öncelikle yukarıdaki soruları sırayla sorarken (bu arada sormak derken, hızlıca akıldan geçirmeyi kast ediyorum). Yoksa divane gibi kendi kendine sesli sorular sormak falan değil) herhangi birine hayır cevabı verirsen, yırttın. O işi yapmak zorunda değilsin, sıkıntına elveda.

1: Yapman gerektiğini sandığın iş her zaman yapılması gereken iş olmayabilir. Bu noktada, hele bir de işe canın sıkıldıysa, mutlaka işi verene bir daha sormakta, emin olmakta fayda var.

2: Her işin yapılması gerekmez. Bu gerekliliği sen kendin mi yarattın yoksa gerçekten mi gerekli mi? Örneğin ev hanımları ev temizliği konusunda bir süre sonra saplantılı hale gelmeye yatkındır. Ev her gün temizlenmeli, silinmeli, süpürülmeli, toz alınmalı vb..  Bu meli malı ekiyle gelen zorlanmayı aslında kadın kendisi yaratır. İş üzerine iş üretir ve bir süre sonra kendi ürettiği işleri sanki zorlayan birisi varmış gibi, istemediğinde bile yapar.

3: Bazı işlerin, özellikle can sıkıcı olanlarının, o anda yapılması gerekmez. Acil değildir, 3 gün sonra da yapsan bir şey fark etmez. Bu işleri göz kırpmadan ertele (ertelemen o kadar da kötü bir şey değildir, miskinlik hiç değildir). Hatta benim çok hoşuma giden bir fıkra da var ertelemenin erdemi üzerine: Bir adam idam cezası almış, son isteğin nedir dediklerinde de bana 1 yıl süre verin padişahın atına Arapça öğretmek istiyorum demiş. Padişah da bu garip son arzuyu duyunca, tamam demiş sana bir süre mühlet. Öğretemezsen kelleni vurdururum. Adam her gün eline bir Arapça kitabı alıp atın yanına gidiyormuş, bir gün vezir dayanamayıp sormuş ‘Bre adam, at hiç Arapça öğrenir mi? Neden kaçınılmazı geciktiriyorsun?’ adam da vezire dönüp şöyle demiş: ‘Ben yaşlı adamım, bir yıla kadar belki ecelimle ölürüm. Belki de at ölür, olur ya belki padişah ölür de beni affederler. Ha bakarsın mucize olur, at da Arapça öğrenebilir’

4: Her işi senin yapman gerekmez. Başkalarının yapabileceği işleri onlara vermen, hem senin hem de onun açısından faydalıysa (sana çok sıkıcı gelen bir iş uygun kişinin çok hoşuna gidebilir) canını sıkacağına bırak iki taraf da kazansın.

5: Belki canını sıkan şey işin kendisi değil de işi yapmayı planladığın tarz olabilir. Öğretmenin istediği kompozisyonu yarım sayfada yazıp da bitirebilirsin, 5 sayfa yazıp 3 tane de resim koymaya da kalkabilirsin. Eğer özel bir sebebi yoksa iş yaparken azı karar çoğu zarar felsefesi çoğunlukla en iyisidir. Hayatını değiştirebilecek sunumu hazırlarken harcayacağın çabayla, her hafta sunduğun bütçe raporuna harcayacağın çaba aynı olmamalıdır. Peşinde koştuğun asıl hedef mükemmeliyet değil işe yararlık olursa, her işi daha az çabayla halledebilirsin. Hatta bilakis, can sıkıcı rutin işleri nasıl daha kısa sürede ve az çabayla yaparım diye kendine sormak uzun vadede hayatı kolaylaştırır.

Ayşe Tatile Çıksın

Eğer can sıkıntısı ve hatta öfke işinin ve hayatının bir parçası olduysa ve bunun asıl sebebinin sürekli istemediğin işleri yapmak olduğunun farkına vardıysan; o zaman üzgünüm ki yukarıdaki öneriler ateşini biraz düşürür ama hastalığını tedavi etmez.

Daha fazlası gerekir.

Sonraki yazıda bunun üzerine konuşacağız, ama hep söylediğimden çok da farklı bir şey söylemeyeceğim aslında.