Ben’de yakınıyorum ama benim durumuma çare yok! engelliyim ne olacak şimdi ?

Gercekten guzel bir yazi, benim de yazdigim bir yaziya cok benziyor. Bana kalirsa yakinmak insanlara cok kolay geldigi icin yakinmayi tercih ediyorlar. Biliyorlar ki yakinirlarsa, kendi kafalarinda rahatlayacaklar, ve sucu baskasinin uzerine atabilecekler. Kendi durumlarinin kendi suclari olabilecegi fikri, ya akillarina gelmiyor, ya da gelse bile yakinmak o kadar kolaylarina geliyor ki sorunu cozmek icin killarini bile kipirdatmiyorlar. Isin daha da kotusu, bu olay toplumsal benligimize de islemis durumda, ve toplum olarak sorun ne olursa olsun mutlaka sucu “dis mihraklara” atiyoruz.

Bu durum gercekten degismeli ve insanlar biraz da kendlerini sorgulamayi ogrenmeliler. Bunu yapabilirler mi… Iste orasi bir bilmece.

Kitapla ilgili bir yazı yollamak istersen konuk yazar olarak davet etmekten memnuniyet duyarım

Orhan Hançerlioğlu’nun az bilinen bir kitabını okumanızı öneririm: ALİ (Sanırım Remzi Kitabevi yayınlamıştı…)

“Yakınmak” konusunda çok şey göreceksiniz bu eşsiz eserde…

İnsanın yaşamını yönlendiren daima kendi kararları bence. “Yöneticim yüzünden böyleyim”, “eşim beni aldatıyor”, “oyuncak çok kalitesizmiş hemen kırıldı”. Birşeyden yakınmadan önce biraz düşünmeli insan. Birinin onun yaşamını etkiledğini ya da yönlendirdiğini düşündüğü zaman önce kendi kararlarına bir bakmalı. Birazcık geçmişini, yaptıklarını, verdiği önceki kararları sorgulamalı. Bunu yapmak gerçekten çok zor. Çünkü cevaplar neredeyse her zaman insanın kendisine çıkıyor. Yazık ki günümüz insanının en korktuğu veya ,bilemiyorum, kendine en yedirmediği şey hatanın kendisinde olması. Her zaman kendisinin haklı olduğunu düşünen haksızken daha da haklı hale gelen (kendini o hale getiren) insanlar…

Yaşam mücadelesi – Günümüz insanları için para kazanmak anlamına geliyor.
En kritik kararların verildiği konulardan biri. Belki en yanlış, en ahlak dışı kararların verildiği konu. İnsan, kendi varlığını – malını – korumak için yaptığı herşeyi legal sayıyor. Dahası buna kendini de inandırıyor. Buna inanan insanlar ve koskoca bir sistem yaratıyor. Bu durumda bizim tepkimiz de tam bu yolda: “Tabi canım, bana da o kadar para verseler ben de gider o adamla birlikte çalışırım. Adamı da idare ederiz bi şekilde.” Eder miyiz? Etmeli miyiz? Çürüyor muyuz, gün geçtikçe? İçimiz giderek boşalıyor mu? Toparlayalım biraz kendimizi de saçmalamayalım artık. Yarın sabah erkenden kalktıktan sonra bir durum karşısında düşünerek karar verelim. Mantıklı olanı arayalım.
Hatamızı kabul edelim lütfen…