Aslında hiç sinyal vermemek, yolda bir açık görüp de son anda sinyal vermekten çok da faklı değil bence. Yine aynı mantık var, ben sağı solu keseyim, sonra bir aralık bulunca birden bire geçerim diyorlar. Havaalanına giderken sürekli taksiye biniyorum, bütün taksiciler aynı. Bir el viteste, bir göz dikiz aynasını kesiyor sürekli. Göz sürekli sağ-sol şeritte boşluk arıyor, bulunca da hemen geçiyor. Sinyal vermek de aptallık veya acemilikle aynı kefede tabiki.

Eğer bir sorunun hakkında sürekli ‘açıkça’ konuşuyorsan ve asıl aradığın çözüm değil sempati ise bunun adı benim sözlüğümde yakınmadır.

Bir isteğini açıkça söylemek ise daha farklı. Açıkça söyleyebilmen için öncelikle tamamen inanman gerekir. Daha sonra da cesaret gerekir.

Eğer bebek aç olduğu için kızgınsa, yani ‘neden acıkıyorum, çok kötü bir şey’ diye ağlıyorsa o zaman yakınıyor demektir. Bazı anne pış pışlar bazı anne sopalar.

Bebek açken ‘beni doyurun’ diye ağlıyorsa o zaman iki anne de besler. Fark böyle bir şey. Biri ilgi diğeri çözüm peşinde.

Diğer konuya gelirsek, bir kaç şey yazmışsın. Ben bunları şöyle algıladım
- Şu anda yaptığın şeyin (okumak) saçma olduğunu düşünüyorsun, faydasına İNANMIYORSUN.
- Bazı şeyleri yapmak (para kazanma, okul bitirme, farklı beklentiler) ZORUNDA olduğunu düşünüyorsun.
- Belli belirsiz bir isteğin var (üniv. okumak) ama bu bir HEDEF değil. Çünkü bunun olabileceğine inanmıyorsun, çoktan vazgeçmişsin (okumayı isterDİM)
- Harekete geçmek için İZİN bekliyorsun (devlet izin vermiyor)
- Ve bütün bunları sorgulayacak BİLİNÇ seviyesine erişmişsin. Bu sana acı verse de.

Bu saptamalar tam doğru olmayabilir, sadece yazdıklarından kapıldığım izlenimler bunlar.

Eğer burada durursan tam anlamıyla yakınmış olursun. Bu yorumun benim ve bu sitenin okurlarının sempatisini kazanma isteği olarak kalır.

Eğer senin durağın 27 yaşında saçma bir bölümü bitiremeyip sürekli yakınan birisi olmak değilse, hareket için hiç bir zaman geç değildir.

Sadece bir kaç tavsiyem var, öncelikle ne istemediğini, ne olamayacağını düşünmekten biraz vazgeç. Hiç bir şeyi yapmak zorunda değilsin, bu baskıyı üzerinde neden hissediyorsun bilemiyorum (aile, eş, dost, arkadaş, kendi egon?) fakat asıl AÇIKÇA söylemen gereken tam da yukarıya yazdıkların. Emin ol ilk başta biraz acıtır, biraz fazla tepki alırsın ama sonra geçer ve herkes kabullenir.

Yazdıklarımı kişisel algılama, hayatını bir şekilde seninki gibi yaşayan yüzbinlerce insan var bu ülkede ve çoğu durumun farkında bile değil.

Hayatta mutlu olmanın, isteklerine ulaşmanın 1 numaralı ön koşulu şudur: Yaptığın ve olduğun her şeyin sorumluluğu tamamen sana aittir. Devlete değil, topluma değil, babana bile değil. Sadece sana…

Bu yorum gerçekten çok fazla uzayabilir ve bunu yapmak istemiyorum. Yine de bunları düşün, hayallerini, gerçek isteklerini düşün. Kendine inan yazıları tekrar ve yavaşça bir daha oku. Eğer konuşmaya devam etmek istersen buraya veya e-mail adresime yazabilirsin

Her şeyin başı bilinçtir; ne durumda olursan ol, durumu fark ettikten sonra istediğin gibi şekillendirebilirsin. Sen bu zor olan ilk kısmını başarmışsın, şimdi de gerisini getir.

Bu arada, 10 yıl sonra CNN’e başarıların hakkında röportaj verirken benim de reklamımı yaparsan sevinirim

Sağlıcakla