Öylesine

Bu yazıda, Müco adlı okurumun çok hoş bir öyküsünü paylaşıyorum. Bir blog yazısı için uzun belki ama, sonuna kadar okuyun derim, ben okudum. Sadece bir öykü değil, hayatla güzel harmanlanmış bir anlatım. Bu güzel paylaşım için teşekkürler.

Rengarenk masalarla çepeçevre kuşatılmış, cennetmekan bir kafedeyim. Göl manzarası insanı alabildiğine büyülüyor, ortam kendi ritminde yek ahenkle kavruluyor. Bu güzellikler bana dünyadaki büyülü mekanları değerlendirmemiz gerektiğini, doğal güzelliklere bir kez daha sahip çıkmamız gerektiğini hatırlatıyor. Derken kuruluyorum masama iyiden iyiye, kuş sürülerini izliyorum bir süre. Alabildiğine canlı tabiat anlayacağınız.

Bu sihirli anı masama güler yüzüyle yaklaşan bayan bölüyor: “Hoş geldiniz!” deyip masama menüyü uzatıyor. Bir an afallasam da ben karşılıkta bulunup menüyü incelemeye başlıyorum. Onlarca çeşit var anlaşılan menünün kabarıklığına bakılırsa, içeceklerin olduğu sayfayı ararken ellerim bir kabarıklık hissediyor menüde, çeviriyorum arka sayfayı, beyaz bir zarf elime düşüyor. Ne işi varsa burada, bu menünün arasında, hay Allah şaşırıyorum. Kafe sahibine veya çalışanlardan birine mi ait acaba Üzerinde bir şey de yazmıyor ki. Yo yo, yanılmışım tek bir kelime kondurulmuş inci misal bir yazıyla: “Öylesi’ne”.

Ne demek ki bu diyorum, bir an ne yapacağına karar veremeyen insanlara mahsus bir boşlukta kalıyorum, bir tür iç hesaplaşması yani anlayacağın. İçimi bir meraktır kaplıyor. Malum bir nebze de gizem var işin içinde. Etik mi değil mi bilmiyorum ama aklımdan okumak geçiyor, bu “Öylesi’ne” ibareli mektubu. Açmıyorum tabi sonuçta. Masaya bırakıyorum, içeceğime karar verdikten sonra kıyıya iliştirdiğim menünün hemen yanına. Bayan seçtiğimi anlamış olacak ki geliyor, ben de o tam bana yöneldiğinde ‘Tamam işte diyorum, eğer gerekliyse ve mühimse zaten alacaktır benden zarfı. Yok değilse…’

 

“Ne alırdınız”

“Hea!, Şeyy, yasemin çayı alayım.”

“Hay hay!” diyor neşeli kadın, asude bakışıyla. Yaşasın bir şey demedi. Seviniyorum nedense. Ama bir sorudur kurcalamaya başlıyor zihnimi yine, ya fark etmediyse

“Olabilir,” diyor içimdeki. “O zaman gözünün içine sokarım ben de.” diyorum içeridekine. Biraz hiddetlice oldu ama olsun, alışıktır kendileri, susuyorlar. Hanımefendi yine bahar neşesiyle getiriyorlar yaseminimi, bense elimde zarfı küçük küçük sallıyorum. Teşekkür ediyorum, ayrılıyor yanımdan hemence. Doğa insanları nasıl da farklı kılıyor, tabiat nasıl da neşeyle donatıyor insanı, diyorum bayanın ardından. Ve tabi vicdanım artık rahat, müstehzi bir gülümsemeyle, yaseminimden de aldığım bir yudumla, açıyorum zarfı. Zaten yapıştırılmamış da. İçerisinde küçük ama okunaklı bir yazıyla döşenmiş bir şeyler yazıyor. Klasik mektup girişi de yok, anlaşılan özel değil, bir kez su serpiliyor yüreğime. Nasıl da emin olabildiysem hemen, şaşırıyorum kendime, ama dayanamıyorum beşeri merakımın üzerime gelişine, başlıyorum okumaya.

 

(…) Evveli var kelamın, bir de ahiri. Bize ortadan başlamak nasip oldu. (…)

Gölü severim, hem de çok. Ayağım fazlaca alışkın buraya. Neden böyle bir karara vardım bilmiyorum ama az önce masama konan kelebekten pek alakasız bir ilham aldım a dost! Hiç tanımadığım ve belki de hiç tanımayacağım birine, karalamak istedim içimdekileri. Buranın işlerliğine bakılırsa, muhtemelen en fazla bir saat içinde ulaşacak sana mektubum. Otur da dinle benden ey dost, ben susarım şimdi, yüreğim konuşur !

Havsalasında olmadığı halde sahip olmadığı ve belki de olamayacağı meziyetleri dur durak bilmeksizin sayıp döken, size daima kendinden ve bireysel olgunluğundan bahisler açan birer ‘ben’ hayranlarıyla doldu dört bir yanımız. En çok onlar besleniyor amaçsızlıktan, bir haşerenin akla hayale gelmedik pisliklerden beslenmesi misali. Öyle olması da yadırganmamalı bir açıdan elbet, çünkü insandır o, illa beslenecek; ruhunun-vicdanının veya cisminin-nefsinin kabını dolduracak, tabiat ki malum boşluğu pek sevmez, hatta kabul etmez. Madem koskoca evren dahi tahammülsüz boşluğa, yokluğa, boş olana, madem bilginin kölesi olmakla hayatının başköşesine, tahtına kuruluyor ancak insan, öyleyse doğru pınarlara dudak dayamalı, doğru senaryonun başrolünde oynamalı, daha en başından ‘en sonumuzu’ hesaba katarak, pür heves devam etmeliyiz sefere.

İnsanların katında, dost meclislerinde bir değerimiz, bir payemiz olmalı. O güzel simasını görünce, ismini duyunca, sesine ulaşınca bize bir başka hissettiren, bizi biz kılan dostlarımız ve sevdiklerimiz olmalı şu hayatta.

Boş bardağımı alan hanıma dönüp bakıyorum, okuduklarımdan sıyrılarak. İçimde iki duygu cirit atıyor şu an, birincisi okuduğum şeyin öyle yada böyle bana hitap etmesinden kaynaklanan suç işlememiş olmanın sevinci, ikincisi okuduğum şeyin öyle yada böyle bana hitap etmesinden kaynaklanan şaşkınlığın zirvesi. Neyse ki bir anlığına da olsa büyü bozumunu yaşıyorum sorusuyla.

“Bir şey ister misiniz”

“Tazeleyin lütfen,” diyorum bir an önce gitmesini arzulayarak derinden. Ve devam ediyorum bilinmeyenden gelene.

 

Verdikçe büyüdüğümüzü, anlattıkça öğrendiğimizi idrak etmemize vesile aleme candan bir sevgi, yürekten bir muhabbet beslemeliyiz. Kapılar ardında kalmak, bireyselliğin girdaplarında boğulmak, kendi dar kozana sığınmak ve akıl sır erdirilemez prangalara kendini vurmak ‘kurumak’tır. Korunaklı olmakla, kendini geri çekmeyi karıştıran bu diyalog yoksunlarının varlıklarıyla yoklukları bir nebze değiştirmez dünya düzenini. Öylesine yaşarlar – yaşamak denirse böylesine- ve öylesine ölürler – eğer yaşamadan ölünürse-.

Acaba hangi saftayız

Kör ve dilsiz miyiz iyiliğe Pörsümüş mü kalbimiz yoksa, bastığımız her yer yeşilleniyor mu güzele olan aynalığımızdan İnsanız. Yaşamaya ve yaşatmaya geldik, insanlığa yükselip sevginin kulesine tırmanmak için varız. Yoksa gözleri bulandıran debdebeleri cihanın, vurdumduymazlığı çevrenin, anlamsızlığı çırpınmanın bir şey ifade etmez.

Zaten gökyüzü ancak ona bakanlara mavidir.

İnsan yüreği gibi olmalı tıp tıp atmalı durmaksızın, yorulmak nedir bilmeden, yüksünmek nedir anlamadan. Şu geçici dünyada kalıcı eserler bırakan, aklı selimin aydınlığında yoldaki çere çöpe takılmayan, önce kendinin sonra başkalarını hayatlarına sihirli parmaklarıyla dokunan birer inanç abideleri var edecek dünyayı yeni baştan. Yeniden boyayacak bu derinlerden derin ‘yeni insan’lar, sadece kendine bakana mavi görünen gökyüzünü.

İşte bu minvalde şu  ziyaretgahta soluklanmış bir ‘yeni insan’ın da dediği gibi gönüller yapmaya geldik. Zamanı devirlerle değil de girdiği kalplerle ölçen insanlara ihtiyacımız var yani. Aşikar. Sevmedikten sonra neye yarar ki

Varlığımız mutlak surette önemi ve değeri kendinden gelen muazzam bir amaca dayanıyorken, gelip geçene, bir var bir yok olana tutunmak şiarın olmamalı. Öylesine yaşamamalı hayatı. Bu diyarın en mutlu sakinleri, bu diyarın kurallarını ve gereklerini en iyi kavrayanlardır. Düşüncelerimizin karanlıkta aydınlıkla boğuşup durması, her şeyi kuşatan, her yeri aydınlatan bir güneşin doğmamasından değil ki! Gözlerimizdeki, yüreklerimizdeki ve dahi zihinlerimizdeki esrimiş, kapkalın siyah perdeleri açmamamızdan. Açmadıkça da göremeyeceğiz, ne kadar çabuk anlasak iyi, tehdit değil uyarı.

Güzele ve iyiye mekik dokumanın, tüm gizemiyle, vartalarıyla ve âlâlıklarıyla kendini keşfetmenin, tüm alemi bir yönüyle içinde barındıran varlığının sırrını anlamanın yolu, öylesine yaşayanların boş vermişliğini buruşturup atıp gayyaya, merak feneriyle çıkmaktır kendi bucağına seyahate. Gündüzü gözleme, geceyi derinleşmeye vesile kılmaktır.

Eninde sonunda tek amaç, tüm bunların gayesi yani, safımızı belirlemek, iyiden yana olup, faydalı olmak ve varılması gerekene varmaktır. Zira boşlukta yürümeye benzer amaçsızlık, hareket hiçbir zaman işe dönüşmez. Dönüşmez işte, öyledir kainat kitabının haşiyesi. Boşunaysan eğer halinle, yaptıklarına hep kırmızı ışık yakılır, neye yarar ki amacın yoksa zaten çabalaman. Evet, nihilizmin vartakörlerinin aksine bizler işlerlikle anlam kazanacağımızı, ne olursa olsun ‘hayır’dan yana olmanın kararını daha ilk günden verdik. Pragmatik eğilimlerin rüzgarı mıdır bilinmez, her yaptığımızın her ettiğimizin kainatın potansiyelinde mutlaka bir artışa sebep olmasına, mutlaka bir fayda getirmesine canı gönülden inanırız. Çünkü ileriye götürmeyen hareket durmaktan da beterdir. Geriletir.

İleri doğru gitmeye niyet etmekle başlar tüm oyunlar. Hayat bir nehir gibidir, nasıl olsa akıyor. Mühim olan çevirmek değirmenleri, dört başı mamur diyarlara. Büyük bir söz üstadının da kalplere üflediği gibi, damarda akan kan gibi daima aksiyon halinde olmalı bu güzel diyarlarda konaklamaya namzet olabilmek için. Hep yol almak, üretmek, üretmek, üretmek, üretmek… Tekrar üretmek. Hayatını ve kendini bir yediveren’e çevirmek. Ve en nihayetinde sınırlı olanla sınırsız olanı kazanmak, işte hepsi bundan ibaret ey dost!

Yeni insan’a inanıyorum, güveniyorum ve bu mektubu öylesine yaşayanlara inat, yeni insana, Öylesi’ne gönderiyorum.

Masama konan kelebeğe anlatacaktım bunları ama, dedim ya içten gelen bir dürtüyle sarıldım kağıda kaleme diye.. Baş ağrıttıysam affola, ey dost! Gün boyu bana arkadaşlık eden can kelebeğim uçtu şimdi, ‘Selam söyle!’ diyebildim ardından bir tek ve noktasını koydum bende ne evveli ne de ahiri olan şu kelamın.

Mektup muydu biten ben miydim Yutkundum ve gözlerimi rengarenk masalarla çepeçevre kuşatılmış, cennetmekan kafenin ufuk çizgisine diktim. Gülümsedim. Tam kalkacakken masamdan kanatları nazenin bir sanat eseri kondu boş zarfın üstüne. ‘Sen de’ diyebildim. Dudaklarımdan birkaç dize, gözlerimden de yaşlardı artık dökülen:

 

Ben gelmedim dava için
Benim işim sevgi için
Dostun evi gönüllerdir
Gönüller yapmaya geldim..

avatar

About cagdas

Bu yazı, beyaztavsan.com'un kurucusu Çağdaş tarafından yazılmış özgün bir makaledir. Çağdaş, uzun süredir blogdaki yazılarına ara vererek kivilcimdanatese.com adresinde tanıtılan ilk kitabını kaleme almıştır.

6 Responses to Öylesine

  1. avatar
    Yersiz Anonim 11/07/2012 saat 20:30 #

    :’) Peki ya dağlar kurduğun gönül bir gün seni bırakırsa ve sen de onun seni unutacağını düşünürsen… Hep o düşünce ile açık kalır yürekteki yara… :’)

    • avatar
      Hakan 12/07/2012 saat 23:28 #

      Bırakınca zaten açılmaz mı yara Ha unutmuş beni ha unutmamış, neyime Ama her yara kapanır bir gün.

  2. avatar
    Hakan 12/07/2012 saat 23:27 #

    “Hep yol almak, üretmek, üretmek, üretmek, üretmek… Tekrar üretmek. Hayatını ve kendini bir yediveren’e çevirmek.” tamam ama, nereye kadar ve neden Tüketelim diye mi

    Bu arada sevdim mektubu, devamı da gelir mi

  3. avatar
    MÜco 13/07/2012 saat 10:14 #

    @Hakan Üretmek için varız bence, bu kapitalizmin cilvesi olan tüketim toplumunu netice veren bi durumu tasvir değil benim için. Kastettiğim topluma faydalı olacak ‘eserler bırakmak’. Yada en dar çerçevede bile hayatındaki insanlara gülümsemek dahi bir mutluluk üretimidir. Faydalı olmak için var olduğumuza inanıyorum. Kendimize ve diğerlerine. Teşekkür ederim :) )

    Devamı gelir mi bilemiyorum ama bu yazıyı bir öğretmene yazmıştım o da gerçekten böyle bir mektup yazılıp bırakılabilir, hoş olur demişti. Deneyeceğim :) )

  4. avatar
    büşra tekin 13/08/2012 saat 15:25 #

    gerçekten çok iyi kalemine sağlık gülseme dahi bir mutluluk üretimidir :)

  5. avatar
    Müco 14/08/2012 saat 10:59 #

    Teşekkür ederim Büşra, düşünerek ve daha da önemlisi kaliteli duygular hissederek kendine ve insanlara faydalı olman dileğiyle.. :)

Bir Cevap Yazın