Yaklasik 5 ay once doktorayi birakmis ve hala hic bir sekilde pismanlik duymayan biri olarak keyifle okudum yazinizi. Ayni hissiyatlari ve dusunceleri paylastigim insanlarin oldugunu gormek cok guzel bir duygu. Zira ne zaman “ee doktora nasil gidiyor?” sorusuna “doktorayi biraktim” yanitini versem “hadi ya, keske birakmasaydin” cevabini almaktan son siralarda bikkinlik getirmis biriyim. Evet ben biraktim ama insanlar birakmama izin vermiyor hala ve ayni zamanda hala onlari bir sekilde iknaya calisiyorum, ne kadar huzurlu, mutlu olduguma ve pismanlik duymadigima. Sanki aksini duymak istiyorlar, cok uzgunum, keske birakmasaydim dedigimi duymak istiyorlar gibi geliyor. Doktorayi beceremedigimden degil beni bogdugu, hayatimdan caldigi, istedigim seyleri yapmama izin vermedigi, beni kendime yabancilastirdigi icin biraktigimi aciklamak zorunda kalmak , her seferinde. Tabi ki kolay bir karar olmadi benim icin, verene kadar ne buhranlar gecirdigimi bir ben bilirim ama bir kez o karari vermek ve ardina bakmamak evet. Dediginiz gibi onemli olan bu. Yalniz hala eski notlar, kitaplar, durmakta. Bana iyi bir fikir verdiniz aslinda. Bir an evvel onlardan kurtulmam lazim. Henuz hazir miyim bilmiyorum ama…- kararim her ne kadar kesin olsa da- soylemissiniz ya ” Sanki bir parçam hala orada kalırsa, sanal da olsa hala geri dönebilecek gibi hissedersem bu ayrılıktan dolayı acı çekmem diye yaptım” diye , ben hic boyle dusunmemistim aslinda. Ben de bu yuzden mi hala sakliyorum diye dusundum okurken. Gerci henuz 5 – 6 ay oldu… ama onlari da atmanin zamani gelecek bir gun.

Insan kendisine sikinti veren hic birseyi devam ettirmemeli hayatta diye dusunuyorum. Ben mutlu olmayi sectim. Sizin icin de oyle olmus sanirim. O yuzden tebrik ediyorum sizi de.

Sevgiler…

Çağdaş Bey, yazdıklarınızdan hatırladığım kadarıyla, bir eşiniz ve bir de dünyalar güzeli bir yavrunuz var. Onlara da bu vesileyle en derin sevgi ve saygılarımı gönderirim.

Dünyadaki tüm dostlukların kadim olması dileğiyle.

Sana tamamen katılıyorum, zaten bir şeyleri (bu kitap olsun, CD olsun, eski bir anı defteri olsun) hayatımızdan çıkartamamızın asıl sebebi onlara atfettiğimiz duygusal değer. Dediğin gibi belki bir dosyayı silmek bir parmak hareketine bakıyor ama kalbinde bıraktığı izi silmek o kadar kolay değil.

Etrafında o eski anıları depreştirip sana sürekli hatırlatacak şeyler ne kadar az olursa, “kafan” ve “kalbin” de o kadar rahat olacaktır. Etrafında geçmiş hayatını sana hatırlatan bir sürü eşya, dosya, fotoğraf vb.. varken kendini ne kadar zorlarsan zorla istediğin değişimi gerçekleştiremezsin. O yüzden bir yerden başlamalı, eğer bugün temizlik yaparsan rahatlamayı belki bir ay sonra hissedersin. Eğer geciktirirsen belki seneler geçer ama değişen bir şey olmaz.

Bu arada tabiki eski anıları atalım, silelim, unutalım asla demiyorum. Fakat herşeyi yerli yerine koymak en iyisi. Anılar anı oldukları sürece güzel, fakat üç senedir okumadığın kitapları hala kitaplıkta tutmanın sana bir getirisi yok.

Son cümlelerinde sen de yazmışsın, bu düşünceleri yavaş yavaş yok edebilmek lazım ama kolay değil diye. Çok doğru, düşünceleri değiştirmek kolay değil fakat düşüncenin güç aldığı destekleri bir bir kaldırırsan (ilk başta güç de olsa), o zaman düşüncenin kendisi de zaten çökecektir. Fakat destekler hala orda dururken düşünceyi kafadan atmaya çalışmak biraz havanda su dövmek gibi olur.

Üzerine konuşması en çok cesaret gerektiren konulardan birisine yaptığın bu yorum için teşekkürler. Kendine iyi bak.